Tokkelen

Plots sloeg de schrik strak om mijn lijf
Waardoor er niets meer lukte        
Omdat - hoe hard ik ook probeerde -   
Mijn zenuwen mij verdrukten             

Dus bleef ik heel stil zitten
Ik deed niets wat ik wou
Vrezend dat zo'n zware kabel
snijden of zelfs knappen zou

Toch wrikte ik een steekje los
Zo, met mijn stoute schoen
Ik trok hem hoog, hij zette zich schrap
Maar het was nog best te doen

Ik verzamelde een aardig bosje
Van zenuwen, strakgespannen
En rechtte mijn rug een stukje hoger
Zodat mijn hoofd niet meer kon hangen

En nee, het was niet makkelijk
Daar rechtop in 't gareel
Maar zodra ik begon te tokkelen
Bleven al mijn zorgen stil